~Przyjaciele~ Part 3.

Właściwe sceny pomiędzy bohaterami będą dopiero w następnej części, ale mam nadzieję, że mimo to przypadnie Wam do gustu ten niewielki fragment :)

- Hyung? Bo chcę się o coś zapytać.

Onew uśmiechnął się do Seung Ho i posadził go sobie na kolanach.

- O co chodzi mały?

- Hyung - zaczął poważnym tonem. - Co wyrośnie jak posiejesz fe.. fer... fe... ferom - zmarszczył czoło, próbując sobie przypomnieć nowe, trudne słowo.

- Ferom..?

- Fe.. fero... feromony! - wykrzyknął z triumfem.

- Feromony? - Onew popatrzył na niego z zaskoczeniem. - Nie rozumiem.

- Oj hyung! Bo omma rozmawiała z auntie i powiedziała jej, że jak jest razem z Key hyungiem to rozsiewają wokół siebie ogromne ilości tych... no wiesz...

~Przyjaciele~ Part 2.

- Kibum-a, musisz ograniczyć spotkania z Mają

Key osłupiały wpatrywał się w swojego szefa.

- Jak to? Nie rozumiem... - wymamrotał.

- Fani zaczynają się już o nią pytać. Kilka razy zrobiono wam zdjęcia.

- No to co z tego? Przecież jesteśmy przyjaciółmi. To normalne, że razem wychodzimy. Zresztą, często są z nami inni ludzie: chłopaki z zespołu, menadżer hyung, Sung Ho albo jego rodzice.

- Kibum-a, ale zawsze jest wasza dwójka. Ludzie zaczną myśleć, że się spotykacie.

- Szefie, wiem co masz na myśli, ale nie mam zamiaru rezygnować z przyjaźni. Maja to moja jedyna przyjaciółka nie celebrytka. Świetnie się z nią bawię i doskonale się ze sobą dogadujemy. Nie będę rezygnował z czegoś tak cennego tylko dlatego, że mogą pojawić się plotki. Nie będziemy też cały czas siedzieć w domu.

- Kim Kibum...

- Przepraszam szefie, ale to naprawdę jest dla mnie zbyt ważne. Proszę, spróbuj to zrozumieć.

Mężczyzna przez chwilę w skupieniu przyglądał się zdeterminowanemu wyrazowi twarzy chłopaka. Wiedział, że brakowało mu przyjaciół, stąd ten cały pomysł z linią '91. Zauważył też, że odkąd poznał tą dziewczynę, stał się bardziej rozluźniony i czerpał jeszcze więcej radości z pracy.

- Dobrze. Postaram się już nie naciskać, ale - podniósł ostrzegawczo palec, widząc powoli pojawiający się  na ustach Key uśmiech triumfu. - Nie wychodźcie sami z małym! Tego jeszcze by brakowało, żeby ludzie zaczęli myśleć, że masz już dziecko.

- Szefie, przecież Seung Ho jest za duży na mojego syna.

- Obiecaj!

- No dobrze, obiecuję! Dziękuję szefie.

~Przyjaciele~ Part 1.

- Ooo, niedługo będę.

- A dokładniej?

- Dlaczego?

- Jesteśmy głodni i nie wiemy czy czekać na ciebie z obiadem.

- Jestem już w metrze. Będę za jakieś pół godziny.

- Dobra, tyle wytrzymamy. Tylko wracaj od razu do mieszkania.

Key schował telefon i odwrócił się w stronę małego chłopca, który już od dłuższego czasu go zaczepiał. Mrugnął do niego i cicho się roześmiał, kiedy dzieciak ukrył się z radosnym piskiem na kolanach swojej mamy. Maluszek podniósł się i ostrożnie do niego podszedł. Niezdarnie się ukłonił i pomachał do niego. Kibum chwycił jego małą rączkę i nią potrząsnął. Kiedy dziecko jeszcze bardziej się zbliżyło, psotnie uszczypnął go w nos, wywołując nową salwę dziecięcego śmiechu.

- Sung Ho, it's not polite to disturbe people* - rozległ się kobiecy głos.

Chłopiec odwrócił się i podbiegł do miejsca, skąd dobiegał.

Czyżby jego matka była cudzoziemką? Zaskoczony Key popatrzył w ślad za nim, próbując dostrzec twarz kobiety, ale widok zasłaniał mu siedzący tuż koło niej mężczyzna. Miała bardzo melodyjny, piękny głos i był ciekaw czy jej twarz był równie ładna.

~Niegrzeczny chłopiec~ Epilog

Krótka przyczyna powstania epilogu:

- To opowiadanie aż się prosi o wątek yaoi.

- Nie mam tego w planach.

- Onew dostał swoją gorącą scenę, reszta też powinna na tym skorzystać.

- On od początku miał zostać dopieszczony, o reszcie nie było mowy.

- Czujemy się odrzuceni, ja i moi chłopcy. Zraniłaś nas, zraniłaś nas na wskroś...

- Nie zapomnij, że jeden z tych chłopców jest mój...

- Trach, trach, trach... to dźwięki naszych pękających serc...

I jak mogłam nic z tym nie zrobić...

- Dlaczego musieliśmy już wracać?- rozległ się pełen pretensji głos Jonghyun'a.

- Hyung, wcale nie musiałeś ze mną jechać - odpowiedział mu poirytowany Key i zaczął ściągać buty.

- Ale mogliśmy jeszcze trochę zostać...

- To nie ty spędziłeś wczoraj pół nocy pijąc i przekonując Jinwoon'a do naszego planu. Powtórzę to jeszcze raz: wcale nie musiałeś ze mną jechać!

- Dobra! Już dobra. Mogłem zostać. Już się nie odzywam - pomaszerował za Kibum'em do salonu.

- Oppa. To nie fair - zatrzymali się, słysząc przytłumiony głos Nany, dobiegający z pokoju Onew.

- Co do...? - zaczął zaskoczony Jonghyun.

- Nigdy nie mówiłem, że będę grał fair - tym razem usłyszeli swojego lidera.

Popatrzyli na siebie z uśmiechem.

- Chyba się udało.

- Mówiłem, że mój plan nie zawiedzie - oznajmił Key z zadowoleniem. - Myślisz, że już powiedział jej, że ją lubi?

- Nie wiem. Mam taką nadzieję, bo mam już dość tych podchodów - nieznacznie się skrzywił. - Chodź, podejdziemy bliżej, może się dowiemy - chwycił młodszego chłopaka za rękę i pociągnął go pod drzwi pokoju.

Pochylili się nieznacznie i nastawili uszy. Jednak zamiast dalszej rozmowy, do ich uszu docierały tylko wielce sugestywne jęki i westchnięcia. Z każdą chwilą na ich twarzach pojawiały się coraz intensywniejsze rumieńce.

- Chyba nie powinniśmy dłużej tu stać - Key odwrócił się w stronę ich pokoju.

- Tak, tak... już idę - Jonghyun pochylił się odrobinę bliżej w stronę drzwi.

Kibum słysząc jego odpowiedź, zatrzymał się w pół drogi i odwrócił w jego kierunku. Syknął z poirytowaniem i podszedł do bezczelnego podsłuchiwacza. Stanął za nim i mocno pchnął go w kierunku łazienki. 

- Hyung! - wykrzyczał szeptem. - Natychmiast idź się myć!

~Niegrzeczny chłopiec~ part 3

- To co? Idziemy teraz na małe after party? - na twarzy Jonghyun'a widniał szeroki uśmiech.

- Chłopaki bardzo was przepraszam, ale ja odpadam.

- Nuna, ale dla... - Taemin zaczął mówić, kiedy nagle Jonghyn wysunął się przed niego, a Key zasłonił mu usta ręką.

- Nuna, w porządku. Nie martw się o nas. Mam nadzieję, że wynagrodzisz nam to, idąc następnym razem.

- Oczywiście. Jeszcze raz przepraszam, ale nie mam ochoty.

- Chłopaki, mam nadzieję, że coś zaplanowaliście, bo wybieram się z wami - od drzwi rozległ się głos Jinwoon'a.

- Oczywiście, że idziemy - do garderoby wszedł Minho.

- Nana, a ty? Też idziesz?

- My wracamy z Naną do mieszkania - rozległ się stanowczy głos Onew

- Hyung, ty też jedziesz? - niewinnym głosem zapytał Key.

- Tak - na twarzy lidera pojawił się lekki rumieniec. - Jakiś taki zmęczony jestem, więc tym razem sobie odpuszczę.

- Oppa, jeśli to ze względu na mnie, to nie musisz się martwić. Nie musisz odwozić mnie do domu. Sama sobie poradzę - dziewczyna nieśmiało zaprotestowała.

- Nie - energicznie zaprzeczył. - Naprawdę mam ochotę wskoczyć już do łóżka.

~Niegrzeczny chłopiec~ part 2

- Zmęczony? Oczywiście, że zmęczony - Onew mamrotał do siebie, naciskając guzik windy. - Jak można być wypoczętym, kiedy nie można spać, bo w głowie ma się ciągle obraz pewnej dziewczyny?

Westchnął zrezygnowany.

- Lee Jinki! Opanuj się! Pamiętaj, że Nana ma cię za porządnego faceta. Nie możesz ciągle w TAKI sposób o niej myśleć! Koniec z tym!

Z tym mocnym postanowieniem otworzył drzwi i z nową nabytą pewnością siebie wmaszerował do mieszkania. Wparował do salonu i gwałtownie się zatrzymał.

- To tyle by było z mojego postanowienia - wymamrotał i głośno przełkną ślinę.

- Oppa? Co tutaj robisz? Mieliście być później?

- Ja... - próbował jej odpowiedzieć. Naprawdę się starał.

Niestety jego uwagę przyciągnęło coś zupełnie innego. A konkretnie kropla wody, która zaczęła powoli spływać po szyi dziewczyny, kierując się w kierunku obojczyka i odsłoniętej skóry dekoltu. Ta zdradziecka kropla niezmordowanie kierowała się w dół, skutecznie go rozpraszając, by po chwili zniknąć pod materiałem ręcznika. Tak. Ręcznika. W tej chwili tylko to okrywało ciało dziewczyny. Jeden nędzny, prostokątny kawałek materiału. Tylko tyle.

Onew znowu przełkną ślinę i wrócił wzrokiem do twarzy dziewczyny, uroczo zarumienionej od niedawnej kąpieli. Chłopak odchrząknął, próbując oczyścić gardło.

- Ja - kolejne odchrząknięcie. - Wcześniej przyjechałem.

- A nie będzie ci przeszkadzasz, jeśli chwilę poczekasz na obiad? Mieliście być trochę później i musi się jeszcze chwilę pogotować... - rzuciła mu zakłopotane spojrzenie.

- Nie, w porządku. Nic się nie stało. Może pójdziesz się teraz wysuszyć i ubrać, a..

- Oo - dziewczyna jakby nagle przypomniała sobie o swoim stroju, a raczej jego braku i kurczowo chwyciła poły ręcznika. - Przepraszam. Już idę.

- Tak, idź. A ja w tym czasie wezmę prysznic.

- W takim razie bądź w kuchni za dwadzieścia minut - uśmiechnęła się do niego, odwróciła na pięcie i pobiegła do pokoju.

Onew odprowadził wzrokiem jej szybko oddalającą się sylwetkę. Jej pupa delikatnie kołysała się przy każdym kroku, a wilgotne włosy muskały odsłonięte plecy.

- Lee Jinki! Marsz pod prysznic - skarcił sam siebie. - Bardzo zimny prysznic...

~Niegrzeczny chłopiec~ part 1

- Synu?

- Tak mamo?

- Mam do ciebie prośbę.

- Jasne. O co chodzi?

- Może się u was zatrzymać na jakieś półtora tygodnia córka Sung Ah?

- Nie wiedziałem, że ahjumma ma córkę...

- Aaa tak... Nie znasz jej, bo uczyła się za granicą. Wróciła jakiś miesiąc temu.

- Acha, ale dlaczego?

- Co dlaczego?

- Dlaczego ma się u nas zatrzymać?

- Jej mieszkanie w Seulu nie jest jeszcze do końca wyremontowane, a już od poniedziałku zaczyna pracę.

- Mieszkanie?

- Aaa... udało im się znaleźć bardzo atrakcyjną ofertę, ale mieszkanie wymagało niewielkiego remontu. Niestety pojawił się problem. Umowa najmu poprzednich lokatorów kończyła się dopiero w zeszłym tygodniu, więc wcześniej nie mogli niczego zacząć.

- Ok, rozumiem.

- Więc jak?

- Umma, zapytam i oddzwonię do ciebie, dobrze?

- Oooo.